YAŞLI KIZILDERİLİ REİSİ

kulübesinin önünde torunuyla oturmuş, az ötede birbiriyle boğuşup duran iki 

köpeği izliyorlardı. Köpeklerden biri beyaz, biri siyahtı ve oniki yaşındaki 

çocuk kendini bildi bileli o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup 

duruyorlardı.

Dedesinin sürekli göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki iri köpekti 

bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için biri yeterli gözükürken niye ötekinin 

de olduğunu, hem niye renklerinin illa da siyah ve beyaz olduğunu anlamak 

istiyordu artık. O merakla sordu dedesine.

Yaşlı reis, bilgece bir gülümsemeyle torununun sırtını sıvazladı. "Onlar" 

dedi, "benim için iki simgedir evlat."

"Neyin simgesi" diye sordu çocuk.

"İyilik ile kötülüğün simgesi. Aynen şu gördüğün köpekler gibi, iyilik ve 

kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur. Onları seyrettikçe ben hep 

bunu düşünürüm. Onun için yanımda tutarım onları."

Çocuk, sözün burasında, mücadele varsa, kazananı da olmalı diye düşündü ve 

her çocuğa has bitmeyen sorulara bir yenisini ekledi:

"Peki, sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?"

Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktı torununa: